Παγκόσμια Συνάντηση Νέων 2021 - Ο Αληθινός Ορισμός της Ιδιοκτησίας

(Το βίντεο διαθέτει ελληνικούς υπότιτλους)

Στην ομιλία Του κατά την δεύτερη ημέρα της Παγκόσμιας Συνάντησης Νέων, στις 20 Νοεμβρίου 2021, ο Σρι Μαντουσούνταν Σάι είπε τα εξής:

H Isavasya Upanishad αρχίζει με την ουσία και το μυστικό της ζωής σε τούτον τον πλανήτη. Λέει,

īśāvāsyam idam sarvaṁ
yat kiñca jagatyāṁ jagat
tena tyaktena bhuñjīthā
mā gṛdhaḥ kasya svid dhanam

Σε δυο απλές γραμμές ενός σλόκα μεταφέρει την μεγαλύτερη από όλες τις αλήθειες. Μεταφέρει την ουσία όλων όσων πρέπει να κάνει κάποιος ενόσω ζει επάνω σε αυτόν τον πλανήτη. «Όλα όσα βλέπετε γύρω σας διαποτίζονται από Εκείνον, τον Ίσα, τον Κύριο, τον Εαυτό.» Από την στιγμή που γνωρίζετε ότι τα πάντα διαποτίζονται από Εκείνον, τον Άτμαν, τον Εαυτό, τον Θεό, ποια θα πρέπει να είναι η διαγωγή σας; Και δίνει την απάντηση στο δεύτερο μέρος του σλόκα: «Να ζείτε και να καταναλώνετε με αυτοθυσία. Ποτέ μην πάρετε κάτι που δεν είναι δικό σας και ανήκει σε άλλον

Οι περισσότεροι άνθρωποι το ερμηνεύουν αυτό ως μια παρότρυνση προς πράξεις φιλανθρωπίας. ‘Κάντε λίγες αγαθοεργίες και κρατήστε τα υπόλοιπα για τον εαυτό σας’. Και νομίζουν ότι το να μην παίρνεις τα αγαθά κάποιου άλλου σημαίνει να μην παίρνεις αυτά που ανήκουν στους άλλους, να μην γίνεσαι κλέφτης. Αυτό είναι το μόνο που καταλαβαίνει ο κόσμος, και έτσι ερμηνεύουν και οι περισσότεροι λόγιοι αυτό το σλόκα. Όμως υπάρχει ένα πολύ βαθύτερο νόημα σε αυτή την πρόταση, για το πώς πρέπει να ζούμε στον κόσμο αυτόν.

Η γέννηση είναι ένα προνόμιο που έχει δοθεί εξίσου σε όλους όσοι είναι ζωντανοί. Όμως η δυνατότητα να ζήσουν μια ζωή γεμάτη σκοπό δεν δίνεται σε όλους. Αυτό πρέπει να το αναζητήσει μόνος του ο καθένας. Και αυτό μας λέει αυτό το σλόκα: «Να ζείτε με αίσθημα αυτοθυσίας». Όταν τρώτε, να σκέφτεστε εκείνους που δεν έφαγαν σήμερα. Όταν έχετε κάτι δικό σας, να σκέφτεστε εκείνους που δεν το έχουν. Αν έχετε λάβει μόρφωση, σκεφτείτε εκείνους που δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Αν έχετε καλή υγεία, σκεφτείτε εκείνους που είναι άρρωστοι και υποφέρουν. Από εκεί θα ξεκινήσει η αλλαγή, μέσα και έξω από εσάς.

Το να μην παίρνετε αυτό που ανήκει στους άλλους δεν σημαίνει να μην κλέβετε και να μην αρπάζετε την περιουσία τους. Όχι, δεν εννοεί αυτές τις εγκληματικές πράξεις. Εννοεί απλώς ότι όλα όσα δεν χρειάζεστε, δεν σας ανήκουν, ανήκουν στους άλλους. Έχετε τόσο πολύ φαγητό στο πιάτο σας, όμως είστε σε θέση να φάτε μόνο όσο χωράει στο στομάχι σας. Οτιδήποτε επιπλέον, το οποίο δεν σας είναι απαραίτητο για να χορτάσετε την πείνα σας, δεν σας ανήκει – αυτό μας λέει αυτό το σλόκα. Έχετε πλούτο. Χρειάζεστε κάποιο πλούτο για να ζήσετε σε αυτόν τον κόσμο με κάποια άνεση. Οτιδήποτε όμως έχετε πέραν των αναγκών σας, δεν ανήκει σε εσάς. Ανήκει σε εκείνους που το χρειάζονται περισσότερο από εσάς. Αυτή είναι η σημασία του.

Επομένως, οι Γραφές μας δεν όριζαν την ιδιοκτησία κάποιου πράγματος ως την ικανότητα κάποιου να το κερδίσει, να το αποκτήσει, να το λάβει ως ανταμοιβή, να το φυλάξει, να το διατηρήσει. Δεν ήταν αυτή η έννοια της ιδιοκτησίας. Το νόημα είναι ότι αυτός που το έχει περισσότερο ανάγκη, αυτός είναι και ο ιδιοκτήτης του. Αν κάποιος πεινάει περισσότερο από σένα, το φαγητό ανήκει σε εκείνον και όχι σε σένα. Αν κάποιος τρώει τρία γεύματα την ημέρα... Στο ίδρυμά μας μπορεί και έξι ή εφτά γεύματα! (Γέλια) Όλη την ώρα τρώνε! Πέρα όμως από αυτό που ικανοποιεί την πείνα σας, ό,τι κι αν είναι διαθέσιμο, δεν ανήκει σε εσάς. Πέραν των αναγκών σας, κανένας πόρος, οτιδήποτε κι αν είναι διαθέσιμο, δεν ανήκει σε εσάς. Ανήκει σε κάποιον που το χρειάζεται περισσότερο από εσάς. Αυτή είναι η ιδέα των Ουπανισάδων μας, αυτός είναι ο τρόπος να ζει κανείς μια ζωή γεμάτη νόημα, μια ζωή που να έχει κάποια χρησιμότητα για τους άλλους.

Γι’ αυτό, σας λέω πάντα: Μην συσσωρεύετε περιττά πράγματα, μόνο και μόνο για να εντυπωσιάσετε τους άλλους. ‘Επειδή το έχει κι εκείνος, πρέπει να το αποκτήσω κι εγώ. Επειδή το αγόρασε κι αυτός, πρέπει να το αγοράσω κι εγώ.’ Δεν σας απασχολεί το αν το χρειάζεστε ή όχι, το θέλετε απλώς επειδή το έχει και ο άλλος. Οι περισσότεροι νέοι ξοδεύουν τον περισσότερο χρόνο τους με αυτόν τον τρόπο, συγκρίνοντας τον εαυτό τους με τους άλλους και σκεπτόμενοι, ‘Αφού το έχει κι αυτός, θα το πάρω κι εγώ. Κι εγώ το αξίζω.’ Το ερώτημα είναι αν το χρειάζεστε, όχι αν το αξίζετε. Μόνο αν το χρειάζεστε θα πρέπει να το αποκτήσετε. Αν δεν το χρειάζεστε και κάποιος άλλος το χρειάζεται περισσότερο από εσάς, τότε δικαιωματικά ανήκει στον άλλον, ακόμα και αν εσείς εργαστήκατε και το κερδίσατε με την δουλειά σας. Ανήκει σε κάποιον άλλον. Είναι ο πλούτος κάποιου άλλου, είναι η περιουσία κάποιου άλλου στην δική σας επιμέλεια. Όταν συναντήσετε κάποιον που να το χρειάζεται περισσότερο από εσάς, να του το δώσετε. Θυσιάστε το για χάρη του άλλου. Αυτή είναι η ιδέα των Ουπανισάδων μας – τόσο απλό!

Πάντα έλεγα ότι εκείνος που έχει λάβει μόρφωση έχει ηθικό χρέος να μορφώσει εκείνους που δεν την έχουν λάβει ˙ ότι εκείνος που είναι υγιής έχει ηθικό χρέος να διασφαλίσει ότι κάποιος άλλος που ασθενεί, θα έχει κι εκείνος πρόσβαση στην καλή υγεία ˙ ότι εκείνος που έχει αρκετή τροφή και έχει χορτάσει, έχει ευθύνη να φροντίσει ότι θα φάει και ο πεινασμένος ˙ ότι εκείνος/η που έχει μια στέγη πάνω από το κεφάλι του/της έχει ευθύνη να διασφαλίσει ότι θα βρεθεί μια στέγη και για εκείνον που δεν έχει ˙ ότι αν έχετε ρούχα και σας έχουν φροντίσει καλά, είναι πρωταρχικό σας καθήκον να διασφαλίσετε ότι θα δοθούν τα αντίστοιχα και σε όποιον δεν τα έχει. Αυτό ορίζει τι σας ανήκει και τι δεν σας ανήκει.

Ταξιδεύω συχνά σε διάφορες χώρες και συναντώ τους νέους και τους πιστούς που είναι νέοι και δραστήριοι – αν δεν ήταν έτσι, δεν θα ήμασταν σήμερα εδώ. Τόσο άνθρωποι εργάστηκαν τόσο σκληρά για να προχωρήσουν αυτήν την Αποστολή, ανεξαρτήτως ηλικίας, τόπου, κατάστασης ή θέσης στην κοινωνία. Πήγα, λοιπόν, στην Αμερική και νομίζω ότι μας φιλοξενούσε ο δικός μας ο Ντέιβιντ Κόρνσουιτ. Όπως ταξιδεύαμε, είδα αυτά τα τεράστια σπίτια – έχετε δει πώς είναι τα σπίτια στην Αμερική; Σπίτια οκτώ υπνοδωματίων, δώδεκα υπνοδωματίων, έξι υπνοδωματίων… Ο κόσμος ζει σε τέτοια σπίτια!

Πήγα λοιπόν σε ένα τέτοιο σπίτι – δεν θα αναφέρω τίνος ήταν – αλλά πήγα στα εγκαίνια του σπιτιού. Ήταν ένα τεράστιο σπίτι. Σου έπαιρνε ώρα για να πας από τη μια άκρη στην άλλη. (Γέλια) Στο τέλος ρώτησα, «Σε ποιο δωμάτιο μένεις εσύ;» Με πήγε και Μου το έδειξε, «Σε αυτό το δωμάτιο κοιμάμαι εγώ, αυτό είναι το μπάνιο μου, κλπ.» Υπήρχε μια τεράστια πισίνα και τα σχετικά. Τον ρώτησα, «Ποιος την χρησιμοποιεί;» Μου είπε, «Κανείς δεν την χρησιμοποιεί. Η γυναίκα μου ζει σε άλλη πόλη μαζί με την κόρη μας, ο γιος μου είναι απασχολημένος με τις σπουδές του και ζει στην φοιτητική εστία». Μέσα σε όλο εκείνο το σπίτι-παλάτι, εκείνος ζούσε μόνος του! (Γέλια)

«Και τι γίνεται με τα υπόλοιπα δωμάτια;» του είπα. «Και τα υπόλοιπα δωμάτια; Η πισίνα;» «Απλώς υπάρχουν». «Μα τότε γιατί αγόρασες ένα τόσο μεγάλο σπίτι; Σε τελική ανάλυση, εσύ ζεις μόνος σου εδώ. Αν έρθει η γυναίκα και τα παιδιά σου, ένα-δυο δωμάτια αρκούν. Τι νόημα έχουν όλα αυτά τα πέντε-έξι δωμάτια και αυτό το τεράστιο σπίτι;» «Τι να κάνω, Σουάμι; Σε αυτή την περιοχή, όλα τα σπίτια είναι τόσο μεγάλα! Δεν υπάρχει τίποτα μικρότερο από αυτό! (Γέλια) Έτσι, το αγόρασα...» Με δάνειο! Με υποθήκη! Δεν το πήρε με μετρητά. Και τώρα αυτό το άτομο δουλεύει 14 ώρες τη μέρα για να πληρώνει τα άδεια δωμάτια και τα μπάνια και την πισίνα, στα οποία δεν θα μπει ποτέ! Κοιτάξτε σκεπτικό! Απλώς επειδή θέλετε να είστε σε μια γειτονιά με μεγάλο πρεστίζ και θέλετε να αποκτήσετε ένα τεράστιο σπίτι, το οποίο δεν μπορείτε καν να πληρώσετε, παίρνετε δάνειο και αρχίζετε να πληρώνετε το δάνειο.

Του είπα, «Όλα αυτά για αυτό το ένα δωμάτιο – στο οποίο μένεις μόνο την νύχτα, αφού έρχεσαι αργά από την δουλειά, διότι πρέπει να εργαστείς πολύ σκληρά για να ξεπληρώσεις τις δόσεις; Και ξυπνάς πολύ νωρίς το πρωί, τρέχεις στο μπάνιο, δεν ξέρεις καν πού βρίσκεσαι, κάνεις βιαστικά ένα ντους, και χωρίς καν ένα κανονικό πρωινό – δεν υπάρχει χρόνος για πρωινό, βλέπετε – ορμάς στο αυτοκίνητο και φεύγεις για την δουλειά! Και μετά κάθεσαι σε ένα κουβούκλιο, δέκα επί δέκα. Σαν περιστερώνας, σε σύγκριση με το σπίτι-παλάτι! Και δουλεύεις δέκα με δώδεκα ώρες τη μέρα, συν την κίνηση του Σαν Χοσέ, ή όποιου δρόμου πάρεις. Σου παίρνει δυο-τρεις ώρες να πας και να έρθεις. Και φτάνεις στο σπίτι στις δέκα ή έντεκα το βράδυ, για να ξαπλώσεις στο κρεβάτι – ούτε καν σε ολόκληρο το κρεβάτι, σε μια γωνιά του κρεβατιού – μόνο και μόνο για να σηκωθείς το πρωί και να ξαναρχίσεις τα ίδια από την αρχή. Και το υπόλοιπο σπίτι απλώς να κάθεται». Τον ρώτησα λοιπόν, «Τι είδους σκεπτικό, τι είδους ζωή είναι αυτή; Γιατί να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου ή σε οποιονδήποτε;»

Όμως αυτό είναι το στοιχείο της σύγκρισης με τους άλλους, που σε κάνει να νιώθεις πάντα ότι ‘κάτι χάνω’… Στην Αμερική υπάρχει ένας όρος. Λένε, ‘Είσαι χαμένος (loser)! Αν δεν είσαι εκεί ψηλά, στην επιχειρηματική κλίμακα, τότε είσαι χαμένος.’ Έτσι λένε. Τι σημαίνει χαμένος; Σημαίνει ότι δεν έχεις την σπουδαιότερη δουλειά, δεν έχεις το μεγαλύτερο αυτοκίνητο, δεν έχεις το μεγαλύτερο σπίτι, οπότε είσαι ‘χαμένος’. Το σπίτι σου μπορεί να είναι μια χαρά, μπορεί να έχεις φαγητό να φας, μπορεί να έχεις μια δουλειά και μια χαρούμενη ζωή, αλλά όλα αυτά δεν έχουν σημασία, αφού δεν έχεις όλα αυτά που ‘πρέπει’ να αποκτήσει κάποιος… Έτσι έχουν ορίσει την ευτυχία σε ορισμένες χώρες, όχι μόνο στις Η.Π.Α. Πάντα φέρνω αυτό το παράδειγμα επειδή αγαπώ πολύ τις Η.Π.Α. και τους τρόπους τους. Γι’ αυτό τους πειράζω πάντα. Όμως η αλήθεια είναι ότι αυτό το έχω δει σε πάρα πολλά μέρη. Σαν μια τρελή μανία για όλο και περισσότερα. Γιατί το χρειάζεσαι; Δεν έχεις ιδέα. Αλλά συνεχίζεις να το κάνεις. Και όταν συνηθίσουμε να ζούμε με τέτοιον τρόπο, όταν έρχεται η ώρα να τα αφήσουμε πίσω όλα αυτά, μας είναι πάρα πολύ δύσκολο! Γιατί αυτά είναι όλα όσα νομίζεις ότι έχεις συσσωρεύσει στην ζωή σου, είναι οι κόποι μιας ολόκληρης ζωής. Οπότε, το να τα εγκαταλείψεις είναι πάρα πολύ δύσκολο. Δεν μπορείς να τα εγκαταλείψεις. Ακόμη κι αν πρέπει να εγκαταλείψεις αυτόν τον πλανήτη, δεν μπορείς να αφήσεις πίσω σου αυτά τα σπίτια και τις ιδιοκτησίες, γιατί έχεις τόση προσκόλληση σε αυτά.

Μια άλλη φορά, καθώς συζητούσα με κάποιον άλλο, Μου είπε, «Ο κόσμος, μετά τη συνταξιοδότηση, ξαναγυρίζει στην δουλειά». Γιατί ξαναγυρίζει στην δουλειά; Γιατί δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν με τον εαυτό τους. Όλη τους την ζωή έχουν δουλέψει τόσο σκληρά και, τώρα που πήραν σύνταξη και έχουν χρόνο να κάνουν άλλα πράγματα, απλώς δεν μπορούν να κάτσουν ήσυχοι, πρέπει να κάνουν κάποια δουλειά. Δεν χρειάζονται χρήματα κι όμως δουλεύουν, επειδή δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν.

Δεν πρέπει να καταλήξουμε σε μια τέτοια ζωή – ιδίως οι νέοι μας! Σε τούτη την εποχή και σε τούτη την χρονική στιγμή, δεν πρέπει να συγκρίνεστε με αυτούς. Αν πρέπει να συγκριθείτε με κάποιον, συγκριθείτε με εκείνους που έχουν κάνει τόσα για το κοινωνικό σύνολο και τόσο καλό στους άλλους, και σκεφτείτε, ‘Εκείνοι κάνουν τόσα πολλά. Εγώ δεν έχω κάνει αρκετά. Ο Θεός μού έχει δώσει τα πάντα’. Τουλάχιστον όλοι εμείς μπορούμε να βάλουμε το χέρι στην καρδιά και να πούμε ότι είμαστε από τους τυχερούς που επέζησαν από αυτήν την πανδημία. Δεν είμαστε από τα εκατομμύρια που μολύνθηκαν και παλεύουν ακόμη για την ζωή τους στα νοσοκομεία. Δεν είμαστε από τις εκατοντάδες χιλιάδες που έχασαν την ζωή τους. Είμαστε ακόμα ζωντανοί! Αναπνέουμε, η καρδιά μας χτυπάει. Είμαστε τυχεροί κι ευλογημένοι που περάσαμε αυτήν την πανδημία και βγήκαμε ζωντανοί. Επομένως, έχουμε ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη και πρέπει να κάνουμε ακόμα περισσότερα από όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

Ως νέοι, έχετε πολλά πλεονεκτήματα. Έχετε όλη την ζωή μπροστά σας. Αν θέσετε σωστά τους στόχους σας, αν καταλάβετε τώρα ποιος είναι ο σκοπός της ζωής σας, δεν πρόκειται να το μετανιώσετε αργότερα. Διότι δεν υπάρχει πιο δυστυχισμένη ψυχή από τον άνθρωπο που βρίσκεται στην επιθανάτια κλίνη και, ενθυμούμενος την ζωή του, γεμάτος τύψεις και ενοχές, σκέφτεται, ‘Δεν έζησα καλά’. Κανείς δεν μπορεί να μαλακώσει τον πόνο αυτού του ανθρώπου, που υποφέρει από ενοχές στο τέλος της ζωής του. Μόνον ο άνθρωπος που πιστεύει ότι έζησε καλά, ότι έκανε αυτό που έπρεπε, ότι έκανε περισσότερα από όσα του ζητούνταν, μπορεί να αναχωρήσει εν ειρήνη από τον κόσμο αυτόν.

Συνεπώς, όποτε πιάνετε τον εαυτό σας να είναι λίγο άπληστος… Δεν λέω ότι οι φιλοδοξίες είναι κακό πράγμα. Η καλή φιλοδοξία είναι καλό πράγμα. Κι Εγώ επίσης είμαι αρκετά φιλόδοξος: μόλις τέλειωσε ένα νοσοκομείο και τους κάλεσα για να τους ρωτήσω πότε θα φτιάξουμε το επόμενο! Αλλά αυτό είναι ένα άλλο είδος φιλοδοξίας: είναι η φιλοδοξία να βοηθήσω περισσότερο. Από αυτό το είδος φιλοδοξίας να έχετε όση θέλετε, γιατί μόνο καλό θα σας κάνει, δεν πρόκειται να σας βλάψει ποτέ.

Αν όμως σας μπαίνουν εγωιστικές ιδέες, σας παρακαλώ να τις ελέγχετε. Σας παρακαλώ να αναρωτηθείτε, ‘Είναι σωστό να το κάνω αυτό, ιδίως εγώ που ο Θεός έχει αγγίξει την ζωή μου και έχω καταλάβει τι είναι σωστό και τι λάθος; Εγώ που έχω λάβει διδασκαλία και καθοδήγηση πάνω στο πνευματικό μονοπάτι; Αρμόζει σε ένα τέτοιο άτομο να συμπεριφέρεται με αυτόν τον τρόπο;’ Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνουν οι νέοι μας και νομίζω ότι η αλλαγή πλησιάζει. Τους παρακολουθώ κατά τα τελευταία δέκα χρόνια, τους βλέπω να ωριμάζουν, να εξελίσσονται σε πολύ πιο ώριμους ανθρώπους από ό,τι ήταν πριν και αυτό είναι πολύ παρήγορο, διότι τουλάχιστον λίγοι από εμάς πρέπει να δείξουν τον δρόμο για να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι. Οι άλλοι δεν είχαν τα προνόμια που έχετε εσείς, που έχετε κάποιον να σας καθοδηγεί κρατώντας σας από το χέρι. Επομένως, έχετε μεγαλύτερη ευθύνη από εκείνους και πρέπει να τους δείξετε τον δρόμο. Πάντα έλεγα ότι η καλύτερη σέβα που μπορείτε να κάνετε ως νέοι είναι να γίνετε ένα παράδειγμα προς μίμηση για τους άλλους, να γίνετε υποδειγματικοί από κάθε άποψη. Αυτή είναι η καλύτερη σέβα που μπορείτε να κάνετε, διότι τότε μπορείτε να χαρίσετε έμπνευση σε πολύ περισσότερους ανθρώπους, οι οποίοι θα θελήσουν να βαδίσουν στο μονοπάτι που τους δείξατε εσείς.

Αυτό είναι που περιμένω από τους νέους, αλλά και από όλους – από τον καθέναν ξεχωριστά. Περισσότερο όμως το περιμένω από τους νέους, διότι οι νέοι αποτελούν το 50% του πλανήτη αυτήν την στιγμή, συνεπώς τα επόμενα 40-50 χρόνια ανήκουν σε αυτούς. Εκείνοι, λοιπόν, πρέπει να θέσουν τα σωστά πρότυπα και η ζωή τους να γίνει υπόδειγμα για τους άλλους. Να ζείτε με αυτοθυσία και πάντα να αναρωτιέστε: μπορεί να λάβατε κάτι επειδή το κερδίσατε με την αξία σας, σας ανήκει όμως πραγματικά; Το χρειάζεστε στ’ αλήθεια ή μήπως κάποιος άλλος το χρειάζεται περισσότερο από εσάς; Αν κάποιος το χρειάζεται περισσότερο από σας, τότε οι Γραφές μας είναι ξεκάθαρες: ανήκει σε εκείνον, δεν ανήκει πλέον σε εσάς. Τι κι αν το κερδίσατε εσείς; Τι κι αν βρίσκεται στην κατοχή σας; Δεν ανήκει σε εσάς, αλλά σε κάποιον του οποίου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη από την δική σας.

Νομίζω ότι η πανδημία μάς έχει διδάξει αυτό το μάθημα σε μεγάλο βαθμό. Όταν ο κόσμος αρρώσταινε αβοήθητος, πολλοί νέοι μας έκαναν το κάτι παραπάνω. Πολλοί Μου έστειλαν μηνύματα, «Σουάμι, δεν μας επιτρέπεται να βγούμε έξω και να συναντήσουμε ανθρώπους από κοντά, επειδή υπάρχουν lockdown και περιορισμοί. Τι μπορούμε να κάνουμε; Τι να κάνουμε;» Ήθελαν απεγνωσμένα να κάνουν κάτι και Μου άρεσε αυτή η ιδέα. Τους είπα, «Οτιδήποτε επιτρέπεται, εντός των νόμιμων πλαισίων, εντός των κανονισμών, σας παρακαλώ να το κάνετε». Και όντως το έκαναν. Βγήκαν έξω, τηρώντας τις αποστάσεις και τα μέτρα ασφαλείας, και έδωσαν φαγητό σε εκείνους που πεινούσαν. Δεν έχετε ιδέα τι επίδραση είχε αυτό το πακέτο φαγητού σε αυτούς τους ανθρώπους. Δεν έχετε ιδέα πόση δύναμη έχει αυτή η μικρή βοήθεια. Δεν είναι απλώς ένα πακέτο φαγητού, είναι ένα δώρο ελπίδας για την ανθρωπότητα και πίστης στον Θεό. Δεν μπορείτε να φανταστείτε με ποιο τρόπο θα μεταμορφώσει τον άνθρωπο που θα το λάβει.

Οι μικρές πράξεις καλοσύνης που κάνατε θα αγγίξουν και θα μεταμορφώσουν πολύ περισσότερους ανθρώπους, διότι, όπως είπα, κάποιος πρέπει να δείξει τον δρόμο. Αν δεν το κάνουν αυτό οι νέοι μας, τότε ποιος θα το κάνει; Μόνο σε εμάς έχει δοθεί αυτό, αφού εμείς είμαστε οι προνομιούχοι που θα το κάνουν αυτό για τον κόσμο.

Πριν κάνετε οτιδήποτε, παρακαλώ σκεφτείτε, ‘Πώς μπορώ να φανώ περισσότερο χρήσιμος;’ Όπως είπε και ο Σρίνιβας, ‘Πώς μπορώ να αγγίξω τους γύρω μου; Πώς μπορώ να κάνω περισσότερα από όσα κάνω μέχρι στιγμής; Τι άλλο μπορώ να κάνω;’

Ρωτήστε εκείνους που είναι κοντά Μου και θα σας πουν ότι μοναδική Μου σκέψη συνεχώς είναι η εξής: ‘Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε για τους άλλους; Με ποιον άλλο τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε περισσότερους ανθρώπους;’ Αυτό σκέφτομαι όλη την ώρα. ‘Αν ολοκληρώσαμε ένα νοσοκομείο, με ποιον τρόπο μπορούμε να το κάνουμε καλύτερο; Πώς μπορούμε να αγγίξουμε περισσότερους ανθρώπους; Πώς θα βοηθήσουμε περισσότερους ανθρώπους πιο γρήγορα;’ Αυτό συνεχίζεται αδιάλειπτα.

Εκείνος/η που σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο, νομίζω ότι πραγματικά ζει την ζωή του/της. Όλοι οι άλλοι, που σκέφτονται μόνο τον εαυτό τους και τις δικές τους ασήμαντες σχέσεις, δεν ζουν την ζωή τους με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο. Δεν αξιοποιούν στο έπακρο αυτήν την ευκαιρία που τους έχει δοθεί και που λέγεται ‘ζωή’. Αυτό δεν είναι καλό. Πρέπει όλοι να προσπαθήσουν με κάθε τρόπο να αξιοποιήσουν στο έπακρο αυτήν την ευκαιρία – ιδίως μετά τον Covid, που μοιάζει να χάρισε μια δεύτερη πνοή ζωής στους περισσότερους ανθρώπους, είτε επηρεάστηκαν και μολύνθηκαν, είτε όχι. Αν, με κάποιον τρόπο, δεν πέρασαν από όλο αυτό το τραύμα και τις ταλαιπωρίες, τότε έχουν μεγαλύτερη ευθύνη να φροντίσουν όλους εκείνους που βρίσκονται σε πιο μεγάλη ανάγκη.

Ο κόσμος έχει γίνει πράγματι πιο φτωχός μετά την πανδημία. Παρόλο που κάποιοι έγιναν πιο πλούσιοι από ό,τι πριν, ο περισσότερος κόσμος έχει γίνει φτωχότερος. Αυτή είναι η τραγική ειρωνεία αυτού του κόσμου. Όμως για τους φτωχούς, θα ήθελα να ζητήσω από όλους τους νέους… Παλιότερα προβάλλαμε την ιδέα «Οι νέοι για τους νέους» - δηλαδή ότι ο κάθε νέος θα πρέπει να βοηθήσει κάποιον άλλον νέο να ξεπεράσει μια δυσκολία στην οποία βρίσκεται. Μόλις προ ολίγου, ο Δρ. Ασίς Μπαραντβάτζα είπε ότι συναντούσαν νέους που ήταν αλκοολικοί ή ναρκωμανείς, κάθονταν πλάι τους, τους κρατούσαν από το χέρι και μοιράζονταν τον πόνο και τα βάσανά τους μαζί τους, και τελικά όλο αυτό έλιωνε μέσα σε δάκρυα που κυλούσαν από τα μάτια τους και εκείνοι ένιωθαν ανακουφισμένοι και ξαλαφρωμένοι. Αυτό ήταν το «Οι νέοι για τους νέους».

Αίτημά Μου για την επόμενη φάση είναι ότι όλοι οι νέοι πρέπει να σκεφτούν τα παιδιά αυτού του κόσμου. Διότι οι άνθρωποι που υποφέρουν περισσότερο από αυτήν την πανδημία είναι τα παιδιά και οι ζωές τους θα επηρεαστούν από αυτήν και στα επόμενα λίγα χρόνια. Σας παρακαλώ, λοιπόν, ως νεολαία να σκεφτείτε τι μπορούμε να κάνουμε για τα παιδιά του κόσμου, πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε να επιστρέψουν στο σχολείο, πώς μπορούμε να τα βοηθήσουμε να μεγαλώσουν σωστά, πώς μπορούμε να τα καθοδηγήσουμε σωστά, σε αυτό το μονοπάτι. Κάθε νέος άνδρας ή γυναίκα που συμμετέχει σε αυτή την Συνάντηση, είτε δια ζώσης, είτε διαδικτυακά, σας παρακαλώ όλους να πάρετε από το χέρι τουλάχιστον 10 έως 20 παιδιά και να τα φροντίσετε προσωπικάΣκεφτείτε τι θα είναι καλό για εκείνα και αναλογιστείτε το μέλλον τους. Πάρτε τα από το χέρι, καθοδηγήστε τα. Αν αυτό το κάνει ο καθένας από εσάς, τότε θα ωφεληθούν χιλιάδες παιδιά. Κι όταν θα μεγαλώσουν και θα γίνουν νέοι άνδρες και γυναίκες, θα εμπνεύσουν άλλους νέους και νέες, επειδή θα είναι γεμάτοι ευγνωμοσύνη, για την βοήθεια που έλαβαν την στιγμή που το είχαν περισσότερο ανάγκη. Νομίζω ότι αυτή θα ήταν η πιο ουσιαστική σέβα που θα μπορούσατε να κάνετε αυτήν την χρονιάΠαρακαλώ, επιστρέψτε στα μέρη σας και σκεφτείτε, ‘Με ποιον τρόπο μπορώ εγώ προσωπικά να βοηθήσω μερικά παιδιά γύρω μου;’ Μπορεί να είναι ορφανά ή παιδιά που έχουν περάσει δύσκολα παιδικά χρόνια, μπορεί να είναι πολύ φτωχά, ή να μην έχουν κανέναν για να τα καθοδηγήσει και να τα φροντίσει. Παρακαλώ, λοιπόν, να γιορτάσετε την ερχόμενη χρονιά παίρνοντας από το χέρι πολλά παιδιά και εμπνέοντάς τα, μέσα από το παράδειγμά σας. Αυτό θα κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο μέρος.

Όπως είπε κάποιος, ‘Χρειάζεται να κάνουμε κάτι εμείς γι’ αυτό ή η Χρυσή Εποχή θα έρθει από μόνη της, σύμφωνα με το Θείο Πεπρωμένο;’ Το Θείο Πεπρωμένο είναι ότι πρέπει να κάνετε εσείς κάτι γι’ αυτό, αυτό είναι το Θέλημα του Θεού. Σας παρακαλώ, λοιπόν, να αρχίσετε να προστατεύετε και να βοηθάτε παιδιά, κοντά στην περιοχή όπου διαμένετε. Δεν χρειάζεται να πάτε πολύ μακριά για να το κάνετε αυτό. Εκεί όπου βρίσκεστε, κοιτάξτε γύρω σας και εμπνεύστε μερικά παιδιά, βοηθήστε τα, και είμαι βέβαιος ότι, όταν θα μεγαλώσουν και θα γίνουν νεαροί ενήλικες και νέοι, θα είναι καλύτεροι άνθρωποι, γεμάτοι ευγνωμοσύνη, και θα είναι πιο ευαισθητοποιημένοι προς την κοινωνία, όπως ειπώθηκε προηγουμένως. Έτσι ο κόσμος θα γίνει καλύτερος ˙ ένα άτομο την φορά. Παρακαλώ να το κάνετε αυτό. Αυτή είναι η παράκλησή Μου προς τους νέους που βρίσκονται εδώ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θα αφήσω τους πιστούς στην άκρη! Αυτό αφορά όλους. Οι πιστοί κάνουν ήδη πολλά για Μένα. Περιμένω από τους νέους να το κάνουν αυτό, με όποιο μικρό τρόπο μπορεί ο καθένας. Αφιερώστε όμως τον προσωπικό σας χρόνο. Μην στείλετε απλώς επιταγές, λέγοντας, «Ορίστε η υποτροφία σου. Τα λέμε του χρόνου!» Δεν είναι αυτός ο τρόπος. Πρέπει να δείξετε ενδιαφέρον για αυτά τα παιδιά, να συνδεθείτε μαζί τους, να είστε κοντά τους, να τα πάρετε από το χέρι και να εμπνεύσετε κάποια από αυτά, να τα διαπλάσετε. Αυτή την ευθύνη σας αναθέτω.

Ελπίζω όταν θα γιορτάσουμε την Συνάντηση Νέων του χρόνου, να έρθουν εδώ πολλοί από εσάς. Για άλλη μια φορά, θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς που δεν ήρθατε, παρόλο που θα μπορούσατε να είχατε έρθει, κι έτσι μας διευκολύνατε με αυτή την διοργάνωση. Του χρόνου όμως, όταν τα πράγματα θα είναι καλύτερα και τα ταξίδια θα είναι πιο εύκολα, θα ήθελα να ακούσω τις ιστορίες για τον τρόπο που ο καθένας από εσάς βοήθησε πολλά παιδιά στην περιοχή σας, και πώς αυτό θα έχει προκαλέσει μια αλυσιδωτή αντίδραση. Από εκείνα, θα έχουν εμπνευστεί άλλα παιδιά, κι έτσι θα ξεκινήσει μια αλυσιδωτή αντίδραση. Αυτή την προσδοκία έχω και είμαι σίγουρος ότι όπως πάντα, θα τα πάτε καλύτερα από ό,τι σας ζητείται. Όταν σας είπα να προσφέρετε γεύματα, προσφέρατε όλοι πάρα πολλά γεύματα μέσα σε αυτήν την πανδημία. Αυτό Μου δίνει πολύ μεγάλη χαρά και είμαι πάντα πολύ υπερήφανος για όλους εσάς.

Ανυπομονώ να ταξιδέψω ξανά, όταν θα το επιτρέπουν οι συνθήκες, και να σας συναντήσω όλους στα μέρη σας. Έως τότε, κάντε αυτά που σας είπα, και θα έρθω οπωσδήποτε να σας δω όλους από κοντά. Πολύ χαρούμενος!

Log In or Register