Cart

"Δεν φοβάμαι, γιατί είναι οι μαθητές Μου εδώ!" Κύριο

Our picks of the most adorable dressy spring clothes for boys and girls Our picks of the most adorable dressy spring clothes for boys and girls

 Θεϊκή Ομιλία στις 15 Δεκεμβρίου 2019

 

Το θάρρος Μου, η πίστη Μου, η ελπίδα Μου είναι οι μαθητές Μου!

 

Σε τούτο τον κόσμο η ίδια η ζωή είναι προσωρινή. Ο ίδιος ο κόσμος  είναι προσωρινός. Τα νιάτα είναι προσωρινά, τα πλούτη είναι προσωρινά, οι σχέσεις είναι προσωρινές. Σε αυτόν τον κόσμο που είναι όλα προσωρινά, δύο πράγματα υπάρχουν που παραμένουν παντοτινά: Η Αλήθεια πάνω στην οποία ζείτε τη ζωή σας και το καλό όνομα που κερδίζετε. 

Αγαπητές ενσαρκώσεις της Αλήθειας,

Μαθητές, δάσκαλοι, προσωπικό και πιστοί. Από τα πολύ παλιά χρόνια, πολλοί άνθρωποι έχουν προσπαθήσει να γίνουν αθάνατοι. Εφηύραν φάρμακα, διάφορες ασκήσεις της γιόγκα, ακόμη και ειδικές θεραπείες για να διατηρήσουν τη νεότητά τους και να ζήσουν για πάντα. Όμως, ούτε ένας από αυτούς δεν τα κατάφερε. Το σώμα που έχει φτιαχτεί από τα πέντε στοιχεία, θα πρέπει να επιστρέψει στα πέντε στοιχεία (γη, νερό, φωτιά, αέρας και αιθέρας). Κανείς δεν μπορεί να το σταματήσει αυτό. Με το πέρασμα του χρόνου, όλα τους τα κατορθώματα ξεχάστηκαν από τους ανθρώπους. Ωστόσο, όσοι έζησαν πάνω στην αρχή της Αλήθειας, και κέρδισαν ένα καλό όνομα από αυτό, έμειναν αθάνατοι μέχρι σήμερα και οι άνθρωποι τους θυμούνται με μεγάλο σεβασμό. Μεγάλοι βασιλιάδες και αυτοκράτορες που κατέκτησαν μεγάλες εκτάσεις γης και πλούτη, στην καλύτερη περίπτωση ίσως να κέρδισαν μια γωνιά σε κάποιο βιβλίο της Ιστορίας, όμως οι άνθρωποι δεν τους θυμούνται ούτε τους σέβονται για αυτά που έκαναν. Οι άνθρωποι διαβάζουν γι’ αυτούς μόνο για να πάρουν ένα βαθμό στα μαθήματα, αλλά τίποτα περισσότερο.

Είναι όμως και εκείνοι που έζησαν όλη τους τη ζωή στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, στο δρόμο του Θεού, και παρόλο που δεν αναφέρονται στα αρχεία της Ιστορίας, υπάρχουν άνθρωποι σε όλες τις γωνιές του κόσμου που τους θυμούνται με σεβασμό και τους λατρεύουν. Ο Άννα  ήταν ένας τέτοιος άνθρωπος (Άννα σημαίνει ‘μεγάλος αδερφός’ και αναφέρεται στον Μάντιγιαλ Νάραγιαν Μπατ, έναν μεγάλο οραματιστή που ονειρεύτηκε ένα σύστημα ολοκληρωμένης δωρεάν παιδείας και αφιέρωσε όλη του τη ζωή στη μόρφωση των φτωχών παιδιών). Παρόλο που είχε πολλές επιλογές στη ζωή του, αφού προερχόταν από μια ευκατάστατη οικογένεια που ζούσε πολύ άνετα, με πάρα πολλές ευκαιρίες στη διάθεσή του, εκείνος αποφάσισε να κάνει κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό από αυτό που του έλεγαν οι γονείς του και η κοινωνία, και διάλεξε το δρόμο προς την υπηρεσία της ανθρωπότητας. Γι’ αυτό έγινε αθάνατος. Καθώς εγκαινιάζαμε το άγαλμα το Μάντιγιαλ Νάραγιαν Μπατ στις εγκαταστάσεις του Πανεπιστημίου, Μου ήρθε στο μυαλό ότι το όνειρό του ήταν να ιδρυθεί ένα Πανεπιστήμιο το οποίο θα έβγαζε άντρες και γυναίκες με αυτοθυσία και αληθινό χαρακτήρα, που θα πήγαιναν σε κάθε γωνία της χώρας, στα χωριά, στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της υπαίθρου για να εργαστούν ακούραστα για το καλό των ανθρώπων. Έτσι όταν Με ρώτησαν, “Τι πρέπει να γράψουμε πάνω στη μαρμάρινη πλάκα, κάτω από το άγαλμα του Μάντιγιαλ Νάραγιαν Μπατ;” εγώ τους είπα, “Γράψτε ότι είναι ο Ιδρυτής των SATHYA SAI LOKA SEVA INSTITUTIONS”.

Κάποιος όμως θα μπορούσε να ρωτήσει, “Κι Εσύ; Φαίνεται ότι αυτά τα Ιδρύματα τα έχεις φτιάξει Εσύ και όχι ο Άννα. Τότε Εσύ τι είσαι;” Εγώ είμαι απλώς ο βοηθός του, αυτός που μεσολαβεί για να γίνει το όνειρό του πραγματικότητα. Η ιδέα ήταν δική του. Η προσευχή ήταν δική του. Η λαχτάρα ήταν δική του. Έτσι, σήμερα με τη βοήθεια ανθρώπων από όλο τον κόσμο, βήμα-βήμα το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.

Στη δεκαετία του ‘60 ή του ‘70, ίσως να ήταν πιο εύκολο για τους νέους να παραιτηθούν από τα πράγματα του κόσμου, γιατί οι ευκαιρίες που είχαν ήταν λιγότερες και αυτά που τους αποσπούσαν την προσοχή ήταν λιγότερα. Σήμερα, όμως, σε αυτή την εποχή του ίντερνετ, σε αυτή την εποχή που ο κόσμος έχει γίνει ένα μικρό χωριό, που ευκαιρίες υπάρχουν παντού και που αυτά που αποσπούν την προσοχή είναι πάρα πολλά, υπάρχουν ακόμη νέοι, αγόρια και κορίτσια, που ακολουθούν αυτό το μεγάλο όραμα της σωτηρίας της ανθρωπότητας.

Αυτό είναι στ’ αλήθεια η δύναμη, το θαύμα αυτής της εποχής.

Αυτό που είπε ο Ναρασίμχα Μούρτι είναι απολύτως σωστό: Το θάρρος μου, η πίστη Μου, η ελπίδα Μου είναι οι μαθητές Μου.

Ενώ τρεις φουρνιές ανδρών αποφοίτων του πανεπιστημίου έχουν πάει και υπηρετούν σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα, άλλες τρεις φουρνιές ανδρών σπουδαστών σπουδάζουν τώρα και μια φουρνιά γυναικών αποφοίτων είναι ήδη έτοιμη να αναλάβει τα πέντε καινούρια ιδρύματα. Αυτοί μου δίνουν το θάρρος να ανοίγω καινούρια εκπαιδευτήρια.

Πήγαμε στην Μπιτζάπουρ και ένα μικρό αγόρι Μου έγραψε ένα γράμμα. “Μη φοβάσαι, Σουάμι. Είμαι εγώ μαζί Σου”. Είπα από μέσα Μου, “Συνήθως είμαι Εγώ που λέω, ‘Don’t fear, I am here – Μη φοβάσαι, Εγώ είμαι εδώ’, και εδώ ένα μικρό αγόρι Μου λέει ‘Μη φοβάσαι, εγώ είμαι εδώ’”.

Γι’ αυτό δε φοβάμαι να ανοίξω καινούρια σχολεία σε τόσο απομακρυσμένες περιοχές της υπαίθρου, όπου δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα, δεν υπάρχει νερό, ούτε δρόμοι. Σε ακτίνα τουλάχιστον 20 χλμ, δεν υπάρχουν ούτε καν άνθρωποι. Καθόλου ευκολίες. Ωστόσο, τα παιδιά πηγαίνουν εκεί και κάνουν τη σέβα (υπηρεσία) και θέλουν να το κάνουν αυτό για τον Σουάμι. Το έχουν σαν σκοπό της ζωής τους χωρίς να αφήσουν τίποτε να τους αποσπάσει από αυτό.

Έτσι, αν κάποιος Με ρωτήσει τώρα, εγώ θα του πω, “Μη φοβάσαι. Είναι οι μαθητές Μου εδώ”.

Αυτό δεν έχει ξαναγίνει ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι η πρώτη φορά που γίνεται τέτοιο πράγμα, και γι’ αυτό φαίνεται απίστευτο στο μυαλό πολλών ανθρώπων. Όμως, όπως λένε, όταν λάμπει ο ήλιος, αυτό το βλέπουν όλοι. Όταν επικρατεί σκοτάδι, μπορεί να υπάρξει κάποια σύγχυση. Στο λαμπερό όμως φως του ήλιου, τα πάντα φαίνονται όπως είναι. Αυτή είναι η εποχή της ανατολής του ήλιου στην Ιστορία της Ανθρωπότητας.

Στο μακρινό ορίζοντα φαίνονται οι πρώτες ακτίνες του ήλιου, να διαπερνούν το σκοτάδι της νύχτας, φέρνοντας την ελπίδα σε πολύ περισσότερους ανθρώπους ότι πολύ σύντομα το φώς θα μπει και στη δική τους τη ζωή.

Άκουσα την ιστορία μιας μητέρας από ένα κορίτσι που σπουδάζει στο κολλέγιο του Χάιντεραμπάντ. Η μητέρα, που είναι μάλλον 30-32 ετών, ήταν η μεγαλύτερη από τις 5 κόρες της οικογένειας. Παντρεύτηκε, ως μεγαλύτερη, γέννησε ένα κοριτσάκι και μετά έχασε τον άντρα της από κάποια ασθένεια. Έμεινε με ένα μωρό 15 ημερών, χωρίς να ξέρει πού να πάει και τι να κάνει. Έτσι, πήγε πίσω στο σπίτι του πατέρα της γιατί τα πεθερικά της δεν την στήριξαν. Ο πατέρας με μεγάλη δυσκολία συντηρούσε τις πέντε κόρες του, κι εκείνη ήταν αμόρφωτη. Είχε πάει μέχρι τη 10η τάξη και έτσι δεν μπορούσε να βρει μια ανθρώπινη δουλειά. Σε λίγο καιρό, πέθανε κι ο πατέρας. Οπότε, εκείνη δεν είχε άλλη επιλογή από το να κάνει γύρω-γύρω διάφορες μικροδουλειές για να φροντίσει την οικογένεια. Μελέτησε μόνη της, ώστε να βρει μια θέση δασκάλας στο Δημόσιο. Δεν ήθελε να έχει ποτέ η κόρη της τη μοίρα που είχε εκείνη. Μεγάλωσε αυτό το παιδί με μεγάλες προσπάθειες. Και τότε, κοντά στο μέρος όπου έμεναν, άνοιξε το εκπαιδευτήριο Πρασάντι Νικέταναμ.

Τώρα, εκείνη τελειώνει το λύκειο και ετοιμάζεται να μπει στο Πανεπιστήμιο. Λέω σε όλους τους γονείς. Αφήστε τις κόρες σας να σπουδάσουν. Μην τις σταματάτε μόλις τελειώσουν το σχολείο. Αν τους συμβεί μια ατυχία, να έχουν  τουλάχιστον τη δύναμη να σταθούν στα δικά τους πόδια και να φροντίσουν την οικογένειά τους. Μια μητέρα Μού είπε, “Σουάμι, δεν είναι δικό μου το παιδί. Είναι δικό Σου. Εσύ τη φροντίζεις καλύτερα από εμένα. Σου την προσφέρω. Κάνε ό,τι θέλεις Εσύ”.

Συνάντησα  ένα αγόρι στο Μπιτζάπουρ, που έχασε τον πατέρα του όταν ήταν δύο ετών. Η αμόρφωτη μητέρα του φρόντιζε την οικογένεια κάνοντας τη δουλειά του ‘κούλι’ (αχθοφόρου). Όση ώρα δεν ήταν στο δημοτικό σχολείο που πήγαινε, βοηθούσε τη μητέρα του κάνοντας κι αυτός την ίδια δουλειά, κουβάλημα. Όταν είχε την ευκαιρία να μπει στο σχολείο μας στο Μπιτζάπουρ, βρέθηκε σε δίλημμα. Από τη μία ήθελε να σπουδάσει, από την άλλη όμως δεν ήθελε να αφήσει τη μητέρα του μόνη της. Ο θείος του τον διαβεβαίωσε ότι θα φρόντιζε εκείνος τη μητέρα και ότι αυτός έπρεπε να πάει στο σχολείο. Σήμερα, το ίδιο παιδί όταν πηγαίνει στο σπίτι λέει στη μητέρα του, “Μητέρα, ξέρω ότι με αγαπάς πάρα πολύ, αλλά ο Σουάμι με αγαπάει περισσότερο”. Είπα στο παιδί, “Δεν θέλω να χωρίσω την αγελάδα από το μικρό της. Κάλεσε τη μητέρα σου εδώ κι εγώ θα της δώσω να κάνει μια δουλειά μέσα στο σχολείο, ώστε να μη χρειάζεται να πηγαίνει κάπου μακριά και να κάνει αυτή τη δουλειά του κουβαλητή”.

Στη Γκαντάγκ υπάρχουν παιδιά που έχουν μητέρα, αλλά δεν έχουν πατέρα. Άλλα έχουν πατέρα, αλλά δεν έχουν μητέρα. Και άλλα δεν έχουν κανέναν. Όλα αυτά τα παιδιά φοιτούν στο σχολείο, και πρέπει να δείτε με τι αυτοπεποίθηση και με τι θάρρος παρουσιάζουν διάφορες παραστάσεις και ομιλίες μπροστά στον Σουάμι, και πώς εκτελούν όλες τις δραστηριότητες του άσραμ. Πραγματικά, έμεινα έκπληκτος. Δεν τα περίμενα όλα αυτά από τόσο μικρά παιδιά. Ειδικά από τα μικρά κορίτσια.

Δεν περιμένουν καν μέχρι να αποφοιτήσουν. Μου είπαν ότι του χρόνου που θα ανοίξει το εκπαιδευτικό ίδρυμα στο Χαβέρι, κάποια παιδιά θα πηγαίνουν εκεί τις Κυριακές και θα διδάσκουν Βέντα και μπάτζαν στα καινούρια παιδιά που θα πάνε στο ίδρυμα του Χαβέρι. Ήλπιζα ότι οι απόφοιτοι θα πήγαιναν για να αναλάβουν και να λειτουργήσουν τα εκπαιδευτήρια. Εδώ όμως έχουμε κορίτσια της 7ης και της 8ης τάξης που θέλουν να αρχίσουν να προσφέρουν υπηρεσία αμέσως και δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι να αποφοιτήσουν.

Τότε κατάλαβα. Δεν πρέπει να φοβάμαι, γιατί είναι εδώ οι μαθητές Μου. (I don’t have to fear, because my students are here)

Έτσι, αν πω σήμερα πως θέλω να ανοίξω ένα εκπαιδευτήριο σε κάθε πολιτεία της χώρας – και κάποια μέρα αυτό θα γίνει, ίσως όχι αύριο ή σε ένα χρόνο ή σε δύο, όμως σε κάποια χρονική στιγμή αυτό θα συμβεί – ακόμη κι αν δεν είμαι Εγώ εδώ για να το κάνω, ξέρω ότι θα το κάνουν οι μαθητές Μου.

Για εσάς που δεν έχετε γνωρίσει τους μαθητές Μου απ’ το Πανεπιστήμιο, κάποια μέρα θα τους φέρω εδώ και θα σας τους δείξω. Είναι πιο καθαροί κι από τον καθαρό χρυσό. Όταν διάβαζα τη λίστα των νεαρών ανδρών για το ποιος θα πάει σε ποιο εκπαιδευτήριο την επόμενη χρονιά, δεν ανακοίνωσα τη λίστα των κοριτσιών. Τα κορίτσια άρχισαν να κλαίνε, ”Σουάμι, γιατί δεν μας έχεις μοιράσει ακόμα τις δουλειές; Αμφιβάλλεις ότι θα κάνουμε αυτό που θα μας πεις; Σε παρακαλούμε, μην έχεις τέτοιες αμφιβολίες. Μην έχεις τέτοιους φόβους”, Με παρηγορούσαν. Τους είπα, “Δεν έχω καμιά αμφιβολία, δεν έχω ούτε ίχνος αμφιβολίας ότι θα κάνετε αυτό που θα σας πω, αλλά δεν θέλω να ανακοινώσω τη λίστα προτού μιλήσω στους γονείς σας. Θέλω να μιλήσω στους γονείς όλων σας, όταν έρθουν τον Ιανουάριο, και με την ευχή και τη συναίνεσή τους θα κάνουμε αυτή τη λίστα, έτσι ώστε να είναι και αυτοί χαρούμενοι, όπου και να είστε, να είστε πιο κοντά τους και να κάνετε τα πράγματα που χρειάζεται να γίνουν”.

Όταν ο Ράμα είπε στον Λάκσμανα, όταν έφτασαν στο Παντσαβάτι, να φτιάξει μια καλύβα, ο Λάκσμανα Τον ρώτησε, “Ράμα, πού θες να χτίσω την καλύβα;” Και ο Λάκσμανα άρχισε να κλαίει. Ο Ράμα ένοιωσε έκπληξη, “Μα τι είπα τόσο κακό, τόσο οδυνηρό και κλαίει ο Λάκσμανα;” Ο Λάκσμανα έπεσε στα πόδια του Ράμα. Του είπε, “Ράμα, ακόμα δεν πιστεύεις ότι βρίσκομαι εδώ μόνο για να Σε ακολουθώ; Δεν το πιστεύεις ότι έχω παραδοθεί απόλυτα σε Σένα;” Ο Ράμα του είπε, “Μα τι σου είπα και μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις;”

"Μόλις τώρα είπες, 'Φτιάξε μια καλύβα όπου θες εσύ'. Μπορώ εγώ να κάνω ό,τι μ’ αρέσει; Μπορώ εγώ να κάνω δικές μου επιλογές; Δεν έχω παραδώσει σε Εσένα όλον μου το νου; Την κάθε μου θέληση και την κάθε μου επιθυμία; Τότε γιατί μου λες ότι έχω επιλογή και να κάνω ό,τι μου αρέσει;”

Έτσι είναι και τα παιδιά στο Πανεπιστήμιο. Αν τους πω, “Πες μου τι θες να κάνεις”, αρχίζουν να κλαίνε. Συνήθως είμαι Εγώ αυτός που κλαίει. “Κάνε αυτό, κάνε αυτό”, λέω, αλλά οι περισσότεροι δεν το κάνουν. Εδώ όμως, αυτοί οι σπουδαστές, όταν τους ρωτάω, “Τι θες; Πού θες να πας;” αρχίζουν και κλαίνε. “Σουάμι, παρακαλούμε, μη μας ρωτάς. Δεν έχουμε δική μας επιλογή. Δεν έχουμε δικές μας αρέσκειες. Δεν έχουμε δικό μας νου. Τα έχουμε δώσει όλα σε Σένα. Ό,τι θες Εσύ, θα το κάνουμε. Είπαν, “Σουάμι, όταν είχαμε επιλογή, κάναμε μία. Διαλέξαμε Εσένα. Από εδώ και πέρα, όλες οι επιλογές μας είναι δικές Σου επιλογές”.

Πού θα τα ακούσετε αυτά τα λόγια στη σύγχρονη εποχή; Αυτό δεν το λένε ούτε στους ίδιους τους γονείς τους, και έρχονται εδώ και το λένε σε Μένα. Γι’ αυτό, αυτό που είπε ο Ναρασίμχα Μούρτι είναι σωστό. Ότι αυτοί είναι η ελπίδα του κόσμου. Αν αυτά τα παιδιά αναλάβουν την ευθύνη να αλλάξουν τον κόσμο μέσα από την υπηρεσία τους, μέσα από την αυτοθυσία τους, μέσα από την ακούραστη προσπάθειά τους, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο κόσμος θα δει τη Χρυσή Εποχή, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό.

Έτσι, επέστρεψα από αυτό το ταξίδι με περισσότερη ενέργεια απ’ ό,τι πριν. Επέστρεψα με περισσότερη αυτοπεποίθηση από ό,τι πριν. Γιατί το ξέρω, ότι αυτό που φαντάστηκα δεν ήταν λάθος, ότι αυτό που ευχήθηκα δεν ήταν εσφαλμένο. Αυτοί οι μαθητές θα φροντίσουν όλα αυτά τα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και θα κάνουν ακόμη παραπάνω πράγματα. Θα μεταμορφώσουν τα γύρω χωριά, το πιστεύω αυτό.

Τα ξέρουν όλα. Ξέρουν οδήγηση, μαγείρεμα, συντήρηση του σχολείου, ξέρουν να διδάσκουν. Ένα αγόρι έφτιαξε aloo gobi και τάισε και τα 600 παιδιά εκείνη τη μέρα. Τα κορίτσια πήγαν στo Γκαντάγκ και μαγείρεψαν και για τα 300 παιδιά. Τα κορίτσια από το Πανεπιστήμιό μας μαγείρεψαν.

Προτού μπουν στο κολλέγιο για την πρακτική τους, εκπαιδεύονται σε 20 διαφορετικά μαθήματα. Πώς να παίρνουν άδειες από το Δημόσιο, οδήγηση, συντήρηση του ιδρύματος, πώς να συντηρούν τις γεννήτριες, πώς να διδάσκουν τα παιδιά, να μαγειρεύουν, να φροντίζουν τα άρρωστα παιδιά, να κατανοούν την παιδική ψυχολογία. Πάνω σε όλα αυτά εκπαιδεύονται, εκτός από τα ακαδημαϊκά τους μαθήματα, έτσι ώστε αποφοιτώντας, να είναι ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να μπορούν να λειτουργήσουν όλα τα εκπαιδευτήρια μόνοι τους. Και όλοι τους μαθαίνουν με τέτοιο ζήλο και ενθουσιασμό! Τα πηγαίνουν καλά σε όλα. Όχι μόνο στα μαθήματα αλλά και σε όλα πάνω στα οποία εκπαιδεύονται.

Σας δίνω απλώς μια ιδέα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Αν έχουν συμβεί όλα αυτά τα τελευταία οχτώ χρόνια, μπορείτε να φανταστείτε τι θα γίνει στα επόμενα οχτώ χρόνια με όλους αυτούς τους μαθητές στο πλευρό μου.

Γι’ αυτό, I HAVE NO FEAR, BECAUSE MY STUDENTS ARE HERE. Αυτή είναι η δική μας σχέση. Εσείς δεν πρέπει να φοβάστε, γιατί είμαι Εγώ εδώ, κι Εγώ δεν πρέπει να φοβάμαι, γιατί είστε εσείς εδώ.

Ας είμαστε άφοβοι σαν λιοντάρια. Ανιδιοτελείς σαν λιοντάρια, να μη φοβηθούμε ποτέ αυτό που πρέπει να κάνουμε για τους άλλους, να μη φοβηθούμε ποτέ να κάνουμε μια θυσία για χάρη των άλλων. Αυτός είναι ο τρόπος που οι μαθητές Μου κι Εγώ θα πρέπει να είμαστε. Οι ευλογίες Μου σε όλους εσάς. Ξέρω ότι κάποιοι αρχίζουν εξετάσεις αύριο, αλλά ξέρω, “Δεν φοβάστε, γιατί είμαι Εγώ εδώ”. Έτσι θα γράψετε καλά.

 

Log In or Register