Cart

Σειρά Άρθρων του Σρι Μαντουσούνταν Σάι για το Σανάτανα Ντάρμα Κύριο

 

Όπως αναρτήθηκαν στην ιστοσελίδα του
 Sri Sathya Sai Premamrutha Prakashana (saiprakashana.org)

 

Άρθρο 2: Ο Υπέρτατος Θεός στο Σανάτανα Ντάρμα

(δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 12 Μαΐου 2021)

Στο προηγούμενο άρθρο είδαμε ότι το Σανάτανα Ντάρμα δεν είναι θρησκεία, αλλά ο υπέρτατος, αιώνιος νόμος που κυβερνά ολόκληρο το σύμπαν. H θεμελιώδης φιλοσοφία του, αυτή της ‘ενότητας όλης της ύπαρξης ως ο Θεός’ (Sarvam kalvidam brahma) είναι ο αρχαιότερος τρόπος ζωής που υπήρξε στην Bharatavarsa – στην Ινδική χερσόνησο – πολύ παλαιότερα από την καταγεγραμμένη ιστορία. Οι Βέδες αποτελούν τα βασικά του κείμενα και η Βεδαντα είναι η φιλοσοφία του. Οι δίδυμες αρχές της μετενσάρκωσης (punarjanma) και της 'δράσης-αντίδρασης' (karma) είναι οι βασικοί κανόνες με τους οποίους λειτουργεί αυτός ο νόμος.

Σήμερα, ας επιχειρήσουμε να κατανοήσουμε την έννοια του Θεού από την άποψη του Σανάτανα Ντάρμα.

Αν και ο ‘Θεός’ είναι μια οντότητα ανύπαρκτη για τους άθεους, ένα μυστήριο για τους αναζητητές και μια ζωντανή εμπειρία για τους πιστούς, ήταν πάντοτε ένα ζήτημα που προκαλούσε προβληματισμό, από τις απαρχές αμέσως των κοινωνιών. Από τότε που ο πρώτος άνθρωπος άνοιξε τα μάτια του και κοίταξε γύρω του με δέος, έβλεπε τα αστέρια που κρέμονταν στον νυχτερινό ουρανό να τρεμοφέγγουν και να λαμπυρίζουν αδιάκοπα, έβλεπε στο ξημέρωμα τον χρυσό δίσκο που δεν έχασε ποτέ το ραντεβού του με τα παιδιά της γης, έβλεπε την νύχτα την δροσερή ασημένια σελήνη που γέμιζε και άδειαζε σε τέλειο ρυθμό, έβλεπε την μητέρα Γη με τους αναρίθμητους κατοίκους της, έμβιους και μη, μικροσκοπικούς και θεόρατους, έβλεπε και την επιτομή όλης της δημιουργίας, τα ανθρώπινα όντα, με τα χωρίς τέλος εγχειρήματα και τις χωρίς τέλος αναζητήσεις τους, και αναρωτιόταν, 'Από πού ήρθαν όλα αυτά; Ποιος τα κυβερνά; Πού θα καταλήξουν στο τέλος;'

Ο πρώτος άνθρωπος με τα μάτια του ορθάνοιχτα κοιτούσε με δέος μέσα στην ερημιά, αναζητώντας απαντήσεις σε αυτά του τα ερωτήματα και, όταν δεν κατάφερε να βρει τις απαντήσεις στον έξω κόσμο, στράφηκε εντός του, σε βαθύ στοχασμό. Έτσι, εξελίχθηκαν κοινοί, απλοί άνθρωποι, και από αναζητητές έγιναν σοφοί, όπως ακριβώς η κάμπια που μεταμορφώνεται και γίνεται πεταλούδα. Οι απαντήσεις ήταν κυρίως αποκαλύψεις δια της διαισθήσεως και όχι τόσο συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν από εμπειρία  ̇ μπορείτε να το πείτε ευτυχή συγκυρία αν θέλετε.

Η πρώτη κατανόηση, η πρώτη σύλληψη που αναδύθηκε μέσα από αυτή την διαδικασία της βαθιάς αναζήτησης ήταν ότι υπάρχει μια δύναμη, μια 'δημιουργική δύναμη' και ότι όλα προήλθαν από αυτήν. Το δεύτερο συμπέρασμα ήταν ότι η δύναμη αυτή δεν είναι ‘μηχανιστική’ αλλά ‘έχει συνείδηση και είναι δημιουργική’, διότι όλη αυτή η ποικιλομορφία και όλες οι λεπτομέρειες με τις οποίες έχει εμπλουτιστεί, τόσο ευφυώς, είναι αδύνατον να δημιουργηθούν από μια δύναμη μη ζώσα, που στερείται συναίσθησης. Το τρίτο συμπέρασμα ήταν ότι η δύναμη αυτή δεν έχει αρχή ούτε τέλος, διότι τα πάντα μέσα στην δημιουργία είναι κυκλικά, είτε πρόκειται για την μέρα και τη νύχτα, είτε για εποχές ή καταστάσεις, είτε ακόμη και τη ζωή και τον θάνατο πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Απλώς κάποιοι κύκλοι είναι μικρότεροι και άλλοι μεγαλύτεροι. Μετά από προσεκτική μελέτη, ένας φοιτητής της Φυσικής θα κάνει εύκολα παραλληλισμούς μεταξύ των διαισθητικών συλλήψεων που είχαν οι σοφοί της αρχαιότητας και των επιστημονικών συμπερασμάτων που έχουν καταλήξει οι σύγχρονοι επιστήμονες, οι οποίοι είπαν ότι η ύλη είναι ενέργεια (e=mc²) και ότι η ενέργεια δεν γίνεται ούτε να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί αλλά μόνο να αλλάξει μορφή!

Η πρώτη σύλληψη η οποία προέκυψε από αυτήν την διαδικασία της βαθιάς αναζήτησης ήταν ότι υπάρχει σίγουρα μια δύναμη, ‘μια δημιουργική δύναμη’ και τα πάντα προήλθαν από αυτήν.

 

Χιλιάδες χρόνια πριν, πολύ πριν από τις σύγχρονες επιστημονικές μελέτες, η taittirīyopaniṣad περιέγραψε τις τρεις όψεις αυτής της υπέρτατης δημιουργικής δύναμης ως – ‘satyaṁ-jñānam-anantam’, δηλαδή ότι η δύναμη αυτή έχει τρεις ιδιότητες, - Ύπαρξη, Συνείδηση και είναι Αιώνια. Θέτοντάς το απλά, σημαίνει ότι η δύναμη αυτή είναι υπαρκτή, έχει διάνοια και δεν γίνεται ούτε να δημιουργηθεί ούτε να καταστραφεί, κάτι που και οι επιστήμονες το λένε τώρα, αν και σχεδόν, επειδή δεν έχουν ακόμη καταλήξει αν πρόκειται για μια ενέργεια που έχει συναίσθηση ή αν είναι μια ασύνειδη δύναμη της φύσης.

Ωστόσο, με τους νέους ορίζοντες της κβαντομηχανικής και της θεωρίας του ενιαίου πεδίου, η έννοια του ‘πεδίου’, ενός υπόβαθρου που είναι ενιαίο για ολόκληρο το σύμπαν,  κερδίζει ταχύτατη αποδοχή. Το πεδίο αυτό αποτελείται από τεσσάρων ειδών δυνάμεις: την δύναμη της βαρύτητας,  την ηλεκτρομαγνητική δύναμη, την ασθενή πυρηνική δύναμη (ασθενής αλληλεπίδραση) και την ισχυρή πυρηνική δύναμη (ισχυρή αλληλεπίδραση). Το πεδίο δείχνει να έχει μια δική του διάνοια, που οδηγεί στην δημιουργία πιο καινούργιων υλικών, όπως επίσης οδηγεί στην συντήρηση και την κατάλυσή τους. Ας μην ξεχνούμε ότι κάποτε οι άνθρωποι πίστευαν πως η Γη είναι επίπεδη, μέχρι που ανακάλυψαν ότι δεν ήταν! Η επιστήμη λοιπόν ανακαλύπτει ακόμα αυτά που η σοφοί έχουν ήδη ανακαλύψει.

 

Παρόλο που το ηλεκτρικό ρεύμα από μόνο του δεν έχει ιδιότητες όπως φωτισμού, θερμότητας ή ανέμου, ωστόσο οι αλληλεπιδράσεις του με τις διάφορες συσκευές μετατρέπει την στοιχειώδη ηλεκτρική ενέργειά του στις πολλές και φαινομενικά διαφορετικές μορφές ενέργειας.

 

Στο Σανάτανα Ντάρμα, ο όρος που αποδίδεται σε αυτήν την δύναμη, η οποία είναι υπαρκτή, έχει συνείδηση και είναι αιώνια, είναι ο όρος ‘Μπράχμαν. Μπράχμαν θεωρείται το ένα που δεν έχει όνομα και μορφές, που δεν έχει ιδιότητες και ποιότητες, χωρίς δυαδικότητες και διαφορές, παρόλο που όλως παραδόξως όλη αυτή η πολυμορφία, η ομορφιά και οι φαινομενικές διαφορές μέσα στην δημιουργία οφείλονται καθ’ ολοκληρίαν σε αυτό το ένα, αιώνιο, μη δυαδικό, αμετάβλητο Μπράχμαν. Πώς γίνεται αυτό; Ας πάρουμε το παράδειγμα του ηλεκτρισμού, ο οποίος από μόνος του δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια δύναμη που γεννάται από την ροή ηλεκτρονίων μέσα σε ένα καλώδιο. Όταν όμως το ίδιο αυτό ηλεκτρικό ρεύμα περάσει σε έναν λαμπτήρα, γίνεται φωτισμός, όταν διαπεράσει μια θερμάστρα γίνεται θερμική ενέργεια, όταν μπει σε έναν ανεμιστήρα γίνεται δύναμη του ανέμου, κλπ. Παρόλο που το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχε καμία από τις παραπάνω ιδιότητες, ωστόσο η επαφή του με τις διάφορες συσκευές μετέτρεψε την στοιχειώδη ηλεκτρική ενέργεια σε όλες αυτές τις φαινομενικά διαφορετικές μορφές ενέργειας. Ομοίως, η ενέργεια της ενσυνείδητης διάνοιας του Μπράχμαν αλληλεπιδρά με την φύση και γεννά τα πάντα, τα συντηρεί και τελικά τα καταστρέφει κιόλας. Τα υποατομικά σωματίδια αλληλεπιδρούν για να σχηματίσουν άτομα, τα οποία δημιουργούν μόρια, στοιχεία, ενώσεις, ύλη, φυτά, πουλιά, ζώα και ανθρώπους, και όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν αποσυντίθενται και επιστρέφουν στο ίδιο υποατομικό επίπεδο για να γίνουν ενέργεια. Ο κύκλος συνεχίζεται εις το διηνεκές! Βάσει της κυκλικής φύσης του έργου του Μπράχμαν, Του αποδόθηκαν τρεις λειτουργίες, οι οποίες είναι η δημιουργία (sṛṣṭi), η συντήρηση (sthiti) και η κατάλυση (laya).

Έτσι λοιπόν, το ένα αυτό αμετάβλητο Μπράχμαν, η ενέργεια ουσιαστικά, εμφανίζεται για να εκδηλωθεί μέσα σε όλα τα μεταβλητά πράγματα, μέσα στην κάθε μάζα του σύμπαντος. Αλλά όπως ακριβώς όλα τα κοσμήματα, βραχιόλια, δαχτυλίδια, περιδέραια δεν είναι άλλο από τροποποιήσεις που υφίσταται ο χρυσός, και παρόλα τα διάφορα ονόματα που αποδίδονται στις διάφορες μορφές του, στην ουσία είναι πάντα και μόνο χρυσός, έτσι οι πάντες και τα πάντα στην ουσία είναι το Μπράχμαν  ̇ αυτό διακηρύττει το Σανάτανα Ντάρμα.

Το Μπράχμαν στο Σανάτανα Ντάρμα είναι η Υπέρτατη Θεότητα, και παρόλο που συχνά αναφερόμαστε στο Μπράχμαν ως ‘Εκείνος’ και όχι ‘Εκείνη’, η αλήθεια είναι ότι το Μπράχμαν δεν είναι ούτε Εκείνος’ ούτε ‘Εκείνη’ ̇ δεν είναι καν ‘Εκείνο’! Μπράχμαν είναι Μπράχμαν!!

Μπορεί κάποιος να ρωτήσει, τι συμβαίνει με όλους αυτούς τους Θεούς που λατρεύουμε, κάποιες αρσενικές θεότητες, κάποιες θηλυκές, και μάλιστα κάποιες θεότητες που είναι μισές άνθρωπος - μισές ζώο, πώς γίνεται όλοι αυτοί να είναι Μπράχμαν; Πώς μπορούμε να έχουμε την γνώση του Μπράχμαν όπως οι σοφοί της αρχαιότητας;

Αυτό θα το μάθουμε στο επόμενο άρθρο.

 

 


 Άρθρο 1: Το Σανάτανα Ντάρμα Απλοποιημένο

(δημοσιεύτηκε στα αγγλικά στις 10 Μαΐου 2021)

Ο αρχαιότερος πολιτισμός στον κόσμο είναι αυτός της Μπάρατα. Πέρα από την ιστορία που έχει καταγραφεί από τους σύγχρονους ιστορικούς, τα ιερά κείμενα και οι γραφές της Μπάρατ τοποθετούνται χρονικά χιλιάδες χρόνια πριν, ως ένας προηγμένος πολιτισμός που εκτείνεται στο βαθύ παρελθόν, μέχρι τις Βέδες, για τις οποίες κανείς δεν γνωρίζει από πότε υπάρχουν ̇ θεωρούνται  ‘apauruṣeyas, δηλ. όχι ανθρώπινης προέλευσης. Οι Βέδες είναι οι μεγαλύτερες αλήθειες του σύμπαντος και όλης της ύπαρξης, οι οποίες αποκαλύφθηκαν στον απολύτως αγνό και συγκεντρωμένο νου πολύ εξελιγμένων σοφών μέσω διαισθήσεως, και παραδόθηκαν από γενιά σε γενιά δι’ απαγγελίας, εξ’ ου και το όνομα ‘śrutis που τους αποδόθηκε, το οποίο σημαίνει ‘αυτό που γίνεται γνωστό διά της ακροάσεως’.

Τα κύρια βεδικά κείμενα ερμηνεύθηκαν και αποδόθηκαν σε απλούστερη γλώσσα, σύμφωνα με την εποχή και το κοινωνικό πλαίσιο, μέσα από τα śāstras –  γραφές οι οποίες εμπεριέχουν έναν κώδικα συμπεριφοράς, καθώς και κανόνες και κανονισμούς διαφόρων τύπων, όπως πχ η vāstuśāstra, η οποία αφορά στα ‘πρέπει’ και ‘δεν πρέπει’ στην αρχιτεκτονική, και άλλα παρόμοια. Εκτός από την ιστορία αυτής της πανάρχαιας γης, υπάρχουν καταγραφές και σε κείμενα, επονομαζόμενα ως  ‘purāṇas, αρχαίες ιστορίες, ή ‘itihāsa (iti + ha+ āsa), που σε ελεύθερη απόδοση σημαίνει ‘Έτσι συνέβη’, δηλαδή κείμενα τα οποία προήλθαν από μνήμες ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις εποχές και έχουν ταξινομηθεί ως ‘smṛtis ή μνήμες. Η Ραμάγιανα και η Μαχάμπάρατα συγκαταλέγονται σε αυτά τα κείμενα. Τα γεγονότα των ιστοριών  αυτών έχουν όντως συμβεί και είναι κομμάτι της ιστορίας της αρχαίας Ινδίας, πράγμα που αποδεικνύεται από διάφορα αστρολογικά συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί βάσει των πλανητικών θέσεων που περιγράφονται σε αυτές τις αρχαίες γραφές. Για παράδειγμα, στην Ραμάγιανα όπως περιγράφεται από τον συγγραφέα της, Μαχαρίσι Βαλμίκι, ο Σρι Ράμα γεννήθηκε κάτω από συγκεκριμένες θέσεις πλανητών οι οποίες αναφέρονται λεπτομερέστατα. Τα στοιχεία αυτά, ύστερα από αστρονομική και αστρολογική μελέτη, οδηγούν στην ημερομηνία 4 Δεκεμβρίου 7.323 πΧ. Επιπλέον, τα διάφορα γεγονότα που αναφέρονται στο κείμενο, όπως η κατασκευή της γέφυρας πάνω από τον ωκεανό, αν τεθούν σε αντιστοιχία με τις μελέτες που έχουν γίνει πάνω στα υπολείμματα της σημερινής Γέφυρας του Αδάμ, δείχνουν ότι, βάσει της αστρονομίας, η κατασκευή της γέφυρας πρέπει να έγινε γύρω στον Οκτώβριο του 7.292 πΧ. Οι γεωλογικές έρευνες ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα εκτιμούν ότι η φανέρωση της περιοχής της γέφυρας  (και όχι η καταβύθισή της) συνέβη κάπου μεταξύ 7.000-18.000 χρόνων πριν. Οι ιστορίες αυτές, επιβεβαιωμένες από συγκεκριμένους αρχαιολογικούς χώρους οι οποίοι ακόμη διατηρούν σημαντικές ενδείξεις των γεγονότων όπως αυτά αναφέρονται στην Ραμάγιανα, δεν αφήνουν χώρο για καμιά αμφιβολία όσον αφορά την πανάρχαια ύπαρξη της Μπάρατα, η οποία βρίσκεται πολύ πέραν της σύγχρονης καταγεγραμμένης ιστορίας του Χαράπειου πολιτισμού (του Πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού ποταμού), η οποία χρονικά τοποθετείται μόλις στο 2600 πΧ.

Με το πέρασμα των αιώνων, και με όλο και περισσότερους ανθρώπους να μελετούν αυτές τις γραφές, αναδύθηκαν και διάφορα άλλα ιερά κείμενα τούτης της πανάρχαιας γης. Αυτά μπορεί να ήταν είτε ερμηνευτικά σχόλια πάνω στα αρχαία κείμενα (‘bhāṣyas), είτε ανεξάρτητα έργα προσωπικών μεταφυσικών ή στοχαστικών ενοράσεων κάποιων, όπως οι ‘sūtras – αφορισμοί εμπνευσμένοι από τις αρχαίες αλήθειες των Βεδών.

Η χερσόνησος αυτή ήταν τότε γνωστή ως Bharat Varsha και βρισκόταν στο jambūdvīpa – το μεγάλο νησί, το οποίο εκτεινόταν από την Ανατολική Ευρώπη μέχρι την σημερινή Άπω Ανατολή. Ο πολιτισμός αυτής της μεγάλης χώρας που συνενώνει όλους τους ανθρώπους με έναν τρόπο ζωής μοναδικό, ο οποίος απαντάται μόνο σε τούτη τη χώρα, ονομάστηκε ‘Σανάτανα Ντάρμα’ – ή πιο απλά, ‘ο υπέρτατος αιώνιος νόμος’. Είναι ο νόμος που διέπει την ευημερία όλων των ανθρώπων της χώρας τόσο στο υλικό όσο και στο πνευματικό επίπεδο.  

Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου ο ίδιος αυτός νόμος πήρε το όνομα ‘Hindu dharma λόγω της ονομασίας της χώρας ως ‘γη των Χίντου’, επειδή βρισκόταν στην άλλη πλευρά του ποταμού Σίντου. Οι τότε κάτοικοι αυτής της χώρας έγιναν γνωστοί ως ‘Χίντου’ και ο τρόπος ζωής τους ως ‘Χίντου Ντάρμα’, όταν οι Πέρσες τους προσέδωσαν το όνομα Χίντου (εκείνοι πρόφεραν το όνομα ‘Σίντου’ ως ‘Χίντου’). Ωστόσο, αν ανατρέξουμε στα αρχαία μας κείμενα, δεν θα βρούμε πουθενά την λέξη ‘Χίντου’, η οποία μας αποδόθηκε πολύ πρόσφατα, αν κανείς αναλογιστεί την παμπάλαια ιστορία της πανάρχαιας χώρας μας.

Έτσι, οι ρίζες του πολιτισμού Χίντου στην πραγματικότητα βρίσκονται στις αρχές του Σανάτανα Ντάρμα, του οποίου η ουσιαστικότερη διδασκαλία είναι η θεία φύση όλης της ύπαρξης, όπως απαντάται μέσα στο φιλοσοφικό κομμάτι των Βεδών που ονομάζεται ‘Βεδάντα’, και περιγράφεται στα κείμενα των Ουπανισάδων, τα οποία εμπεριέχονται στις Βέδες. Βεδάντα δεν σημαίνει ‘το πέρας των Βεδών’, αλλά η ύψιστη σοφία των Βεδών, πέραν της οποίας δεν υπάρχει τίποτε περισσότερο να μάθει κανείς. Η ιδέα της θεϊκής φύσης ολόκληρης της Δημιουργίας είναι μοναδική και συναντάται μόνο στο Σανάτανα Ντάρμα, όπου διακηρύττεται ‘ahaṁ brahmāsmi, είμαι ο Θεός’ και ‘sarvaṁ khalvidaṁ brahma, Όλα είναι ο Θεός’. Η υπέρτατη Θεότητα ή οποία είναι η καθαρή ύπαρξη που διαπερνά κάθε μέρος της δημιουργίας είναι γνωστή ως Παραμπράχμαν ή παραμάτμαν και η ατομική ύπαρξη εντός του καθενός είναι γνωστή ως τζηβάτμαν ή απλώς άτμαν. Σκεφτείτε έναν κουβά με νερό βυθισμένο μέσα σε μια δεξαμενή νερού ̇ το νερό μέσα στον κουβά και μέσα στην δεξαμενή είναι το ίδιο, αλλά εκλαμβάνεται ως διαφορετικό λόγω του ότι βρίσκεται μέσα σε διαφορετικά δοχεία.

Η άλλη εξόχως σημαντική πτυχή του Σανάτανα Ντάρμα, η οποία κατέληξε φυσικά στο Ινδουιστικό Ντάρμα, είναι οι δίδυμες αρχές του karma (ο Νόμος Αιτίας-Αποτελέσματος) και του punarjanma (η Μετενσάρκωση). Οι πράξεις που εκτελούμε οδηγούν σε συνέπειες οι οποίες είναι καλές, κακές ή μεικτές, και σε κάποιο χρονικό σημείο θα πρέπει να τις βιώσουμε. Μοιάζει αρκετά με τον τρίτο Νόμο του Νεύτωνα, της δράσης- αντίδρασης με την μόνη διαφορά ότι κάποια αποτελέσματα είναι άμεσα, όπως η ικανοποίηση της δίψας όταν πίνουμε κρύο νερό, κάποια παίρνουν περισσότερο χρόνο, όπως ένας σπόρος που θα γίνει δέντρο μετά από μερικά χρόνια, και άλλα είναι πολύ πιο μακρόσυρτα και διαρκούν κάμποσες ζωές. Ως εκ τούτου, μια μετενσάρκωση λαμβάνει χώρα όταν η ίδια τζηβάτμα (ψυχή) πρέπει να βιώσει τις συνέπειες που έχουν απομείνει από προηγούμενες γεννήσεις, με το να ενσαρκωθεί σε μια άλλη μορφή, σε έναν άλλον τόπο και χρόνο. Αυτό εξηγεί τον λόγο που κάποια παιδιά γεννιούνται και είναι παιδιά-θαύματα χωρίς να έχουν λάβει κάποια προηγούμενη εκπαίδευση, ή γιατί κάποια γεννιούνται φτωχά και κάποια πλούσια, κάποια άρρωστα και κάποια άλλα υγιή, κλπ. Οι δίδυμες αυτές αρχές του κάρμα και της μετενσάρκωσης ορίζουν και αποφασίζουν την οικογένεια και τις συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιέται κάποιος. Ο κύκλος αυτός της γέννησης και του θανάτου συνεχίζεται ώσπου η τζηβάτμα, η ατομική ύπαρξη, εξελιχθεί για να συνειδητοποιήσει ότι δεν διαφέρει από την Παραμάτμαν – την υπέρτατη Θεία ύπαρξη. Και αυτό συμβαίνει μέσα από τον εξαγνισμό του νου και των πράξεων του ανθρώπου. Το Σανάτανα Ντάρμα, λοιπόν, προωθεί την εκμηδένιση του ‘εγώ’ του ατόμου με τον  εξαγνισμό του νου μέσα από διάφορα πνευματικά μέσα, όπως η αφοσίωση σε ένα όνομα και μια μορφή του Θεού που αγαπά κανείς, η μελέτη των ιερών γραφών, η αφιλόκερδη υπηρεσία προς όλους, ο βαθύς διαλογισμός πάνω στην αλήθεια ή ένας συνδυασμός δύο ή περισσοτέρων από όλα τα παραπάνω.

Το Σανάτανα Ντάρμα είναι ο πιο οικουμενικός, ευέλικτος, κατανοητός και πρακτικός τρόπος ζωής και μπορεί να τον ακολουθήσει ο οποιοσδήποτε!

 


 

Log In or Register